تبلیغات
نگاه - دو رویکرد به هنر
کتاب و فیلم

دو رویکرد به هنر

نویسنده :ناهید
تاریخ:شنبه 19 فروردین 1396-02:46 ب.ظ

با مروری بر تاریخ فلسفه ی هنر، متوجه می شویم در طول تاریخ این رشته ی انسانی، دو نوع رویکرد متفاوت به مسئله ی بیانگری زیباشناسی و هنر وجود داشته است. رویکرد اول معطوف به تعهد و نیت هنرمند و سوژه ی خردمندی است که در مقام سازنده ی متن، خطوط مشخصی را برای تأویل هنر از سوی مخاطب ترسیم می کند.در این رویکرد، ما با هنرِ خودبسنده ای مواجه هستیم که برای نقد، به چارچوب و قوانین نشانه شناسانه متوسل شده و ادراک حسی مخاطب را تنها در موقعیت تاریخیِ آفرینش اثر و طبق ضوابط ساختاری آن معتبر می داند. این دیدگاه، مخاطب را به ابژه ی بی زمان و بی مکانی تبدیل می کند که اعتبار خود را از اثر یا متن می گیرد. رویکرد دوم، رویکردی هرمنوتیک است که هنر را از قداستِ گوهری و خودبسندگی بیرون آورده، آن را از قیودِ درزمانی می رهاند. در این رویکرد، ما با اهمیت تفسیر روبرو هستیم، تا جایی که نوع دریافت مخاطب و تأثیرپذیری او از هنر است که به اثر معنا می بخشد. این جاست که ما پیام اثر را از دهان مخاطب می شنویم. به تعبیر برتولت برشت، مخاطب کسی است شبیه به" کریستف کلمب".

توجه هنرمندان و نویسندگان ما به تفکر و اندیشه ی مخاطب، جلب رضایت آنان و احترام و احساس نیازی که در ضمن آثار و نوشته های خود به نقد خوانندگان نشان می دهند، این مسئله را یادآوری می کند که نگاه تئوریک این قشر اندیشمند، متمایل به رویکرد دوم است. اما چنان که به وجه عملی مسئله می رسیم؛ کم طاقتی ها، برخوردهای توأم با بی احترامی، دست کم گرفتن مخاطب و برچسب های گرایشی و حزبی و حتی عقده های شخصی به ناقد، از سوی صاحبان اثر، گواه آن است که گروهی از هنرمندان و مؤلفین ما، حتی به ناخودآگاه خویش وقوف نداشته و به شدت نیازمند شناخت و مکاشفه ی خویش اند. به تعبیر یونگ؛ مواد اصلی هر اثر هنری، از قلمرو گسترده ی ناخودآگاه سرچشمه می گیرد. با این وجود، چگونه اثری می تواند تأثرگذار باشد در حالی که روان ناخودآگاه صاحب اثر، هنوز نتوانسته است نقش شناختی خوبی از خود ارائه دهد؟!


ناهید زمانیان




داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.